Εισαγωγή με Χατζηγιάννη. Αποψιλωμένα πολιτικά νέα με κλεμμένα βίντεο από την "Ελληνοφρένεια". Ο γέρος που έκλασε. Παπανδρέου και σαρδάμ. Οργή ημιθανούς γραίας για τους κακούς πολιτικούς. Λογύδριο βασισμένο στο Κεφάλαιο του Μαρξ για αυτιστικά νήπια. Αστείο με κλανιά (πάλι). Κουτσουρεμένα κορμιά, άτσαλα μονταρισμένα με κεφάλια επωνύμων. Ανέκδοτο από τη δεκαετία του 80' που το ξέρουν και οι κότες. Ανάγνωση email ετοιμοθάνατου/φυλακισμένου/ανάπηρου/κατατρεγμένου. Φινάλε με μπουζουκάκι.

Μετά από ένα τέτοιο πανηγύρι, δεν αναρωτιέσαι αν έχει μέτρο η σάτιρα, αλλά ποια είναι η εκάστοτε αισθητική της. Τα βιντεάκια της πλάκας; Μήπως η ανελέητη επίθεση στο trash; Αν ο Λαζόπουλος π.χ. ζούσε στη Μεγάλη Βρετανία, το πιθανότερο είναι να βρισκόταν ο ίδιος στη θέση της Σαρρή, διεκδικώντας αποζημιώσεις από τον John Cleese (που θα πετούσε τη σκούφια του να τον χειρουργεί με την σάτιρά του κάθε εβδομάδα). Εδώ όμως είναι Ελλάδα. Ο λαϊκός διασκεδαστής αναμασάει τα αυτονόητα, τα εκστομίζει από μετερίζι σίγουρο -πλασαρισμένα με Σεφερλικά καλαμπούρια και σαχλά ιδεολογικά διλήμματα- και το απαίδευτο κοινό τσιμπάει: "Ωραία τους τα 'χωσε κι απόψε ο Λάκης".

Επίλογος: Τις τελευταίες ημέρες στο BBC και στο IFC προβάλλεται το "Almost the Truth"
-ένα ντοκυμαντέρ-μαμούθ για την 'Dream Team' της σάτιρας, τους Monty Python (διαθέσιμο και στο διαδίκτυο). Σαράντα χρόνια μετά τη πρώτη συνάντηση της χαρισματικής αυτής ομάδας, το πυθωνικό 'Flying Circus' συνεχίζει να πετάει, με ειρωνεία, κυνισμό, σουρεαλισμό και, το κυριότερο, με καλαισθησία. Και αυτό είναι κάτι που η νεόπλουτη Ανθούλα του 'Αλ Τσαντιριού', με το γέλιο-ξέρασμα και τη γούνα, δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ.